Kehidupan di Jepun : Islam terasa Indah

Selama ini apabila berkata tentang Islam, kita hanya terbayangkan Melayu. Kerana hakikatnya,menurut perlembagaan Malaysia,  syarat bagi seorang melayu adalah mesti beragama Islam. Jadi Melayu dan Islam memang tak dapat dipisahkan.

Namun, keselesaan menganggap Melayu itu Islam kadang-kadang membuatkan kita lupa bahawa selain yang berbangsa Melayu pun ramai je lagi yang Islam. Sempadan Negara juga kadang-kadang menjadikan kita double standard terhadap masyarakat Islam lain di luar sana. Masyarakat Islam Indonesia, Bangladesh dan lain-lain.

Hari ini Allah temukan penulis dengan sekumpulan masyarakat Islam di Jepun. Ada yang berbangsa Jepun, Bangladesh, Indonesia, juga Malaysia. Terasa betapa ukhwah sesama muslim itu hakikatnya lebih dari sempadan Negara dan bangsa, malah yang paling utama yang menyatukan kita semua adalah aqidah Islamiyyah itu sendiri. Berkongsi kepercayaan terhadapNya adanya satu Tuhan Yang Maha Agung, sungguh mampu meleraikan segala ketidaksamaan yang lain dan menjadikan kita selesa berukhwah dengan mereka yang berkongsi kepercayaan yang sama.

Ya, hidup sebagai Muslim di Jepun hakikatnya sukar sekali. Maka, kami semua berbicara tentangnya.

P:Penulis, J:Jepun, B:Bangla,I:Indonesia,M:Malaysia

Makanan

P : Ne..nihon no seikatsu, muzukashiiyone…

(susah kan hidup kat jepun..)

B : un, tabemono toka ne…jibun de tsukuranai to, dame da ne…

(haah..macam makanan..takleh la kalau tak masak sendiri..)

J : Sou2..nyuukazai nado ne…

(haah..emulsifier sume..)

B : Dakara kuni ni kaeru toki,ippai tabereruyo…

(sebab tu kalau balik Negara sendiri mesti mkan banyak2)

J : eee…sou nano…futokunarune…hehe

(eh..ye ke…gemukla nanti…)

P : soudesune…

(haahkan…)

Pemakaian

P : Nanka, shigoto no toki, seifuku wo kiteruno?

(masa kerja, pakai uniform ke?)

J : iya..kimtenaidesukedo…tada shigoto no fuku dake desu…dakara, koko(lengan) misechau dame day o ne..dakara atashi nagasode wo kiterundesu…ato ha, tudung ha dame desu…kubi mo misechau dame da you ne..kami wa boshi wo kabutteru kara, atashi kirei ni boshi wo kabutteru…minna muslim ni kibishii…ramadhan no toki mo danjiki siteru no ha dame da….

(tak lah..tak ditetapkan pun..pakai pakaian kerja biasa…sebab tu, lengan takleh tunjuk kan?sebab tu sya pakai lengan panjang…pastu takleh pakai tudung..leher pun patut tak leh nampak kan…rambut, saya cover guna topi..sumorang strict dengan muslim..time ramadhan pun kami tak dibenarkan puasa..)

M : ee…sou..dakara yuttenai hou ga iin jan?

(ee…kalau camtu better tak yah cakap awak puasa..)

J : un2..

(haah..)

B : Watashi ha konbini de hatariteru kara, seifuku wo kiterundesu…demo nagasode ha dame desu…shouganai…fuyu no toki ha iin desukedo, fuyu igai ha dame….tudung mo dame dakara..watashi mo boshi wo kabutteru…

(saya pun kerja dekat kedai runcit, kene pakai uniform..tapi tak leh pakai lengan panjang..tak boleh nak buat apa…masa musim sejuk sahaja dibenarkan..tapi selain musim sejuk(autumn, spring, summer) memang tak dibenarkan..saya pon pakai topi je sebab tudung tak dibenarkan)

 J : ee…konbini samui jan?samui kara nagasode ni kitai to itterun iin jan?

(ee…tapi kan kedai runcit sejuk? Kalau awak bagi alas an sejuk untuk berlengan panjang boleh je kan?)

B : sore mo dame desu..zannen desune..

(tu pon tak boleh..kesiankan..)

M : ne…tudung dame desune…watashi mo shokudo de hatariterunode, boshi wo kabutterundesu..

(tu la..tudung memang tak dibenarkan..saya pon bertopi sewaktu bekerja di dewan makan)

 P : aaa…minna taihen sou…watashi mo baito shitai desukedo, muslim toshite muzukashiine..

(aaa..susahnya semua orang..saya sebenarnya nak buat part time work jugak..tapi..susah kan..)

Tarbiyah Anak-anak

Penulis dan Nihonjin yang Muslim masih single, tapi menjadi pendengar perbualan mereka tentang anak-anak.

B : Watashi koko(Otsuka Mosque) ni kita no ha kodoma ga Quran no benkyou no tame nan desu…

(Saya datang sini(masjid otsuka) sebab nak hantar anak mengaji al-Quran)

M : Watshi mo sou desu…ee..ie ha doko?

(saya pon..ee..rumah awak kat mana?)

B : Bangladesh…

(Bangladesh)

M : uso jan..bangladesh kara koko ni kita no?haha…

(ish tipu la..takkan datang masjid ni dari Bangladesh?haha)

B : nihon ka…yokohama no chikaku nan desu…

(oh rumah di jepun ke..dekat dengan kawasan yokohama)

M : toi desune…gambattandane..

(jauh juga…bersungguh-sungguh ye awak.)

B : sou…1jikan han gurai kakattan desu…

(jauh jugak la..ambil masa hampir 1 jam nak sampai)

M : Watashi mo Tokyo Disneyland no chikaku ni sundeiru kara, koko made ha 1 jikan gurai kakatta..demo ne..Quran no benkyo daiji dakarane…

(saya pon tinggal berhampiran Tokyo Disneyland, utk sampai ke sini pon ambil masa 1 jam..tapi  pengajian al-Quran kan penting)

P : kodoma wa nansai?

(berapa umur anak?)

B : 5 sai desu..

(5 tahun)

P : mada mada chichai desune…

(kecil lagi ye..)

B : maa…chichai kara hajimaranai to, dame da ne..

(kene start dari kecil kalau nak belajar ni)

M : soudesu…toi de mo, Quran no benkyo no tame, gambatte kudasaine…ne..atashi no musume, Syahid no onechan, futari ite, ano ko tachi ga chiisai koro, atashi mo nanka toi kara, tsukareteru kara, Quran no benkyo mo sitenai node, ima futari to mo, Quran yomenakunatta..ima, mo ookikunatte, minna mo benkyositakunakunatta…mou shouganai da…musume ni, Quran no benkyo itte yo…konojo ga, “atashi ga ittara, gakuhi(yuran sekolah) ha dare ga harauno?” to itta..mou shouganai da…dakara Syahid ha, ima maishuu 2 kai koko ni Quran no benkyo shiteru..tsukaretetemo, gambaranakya..

(betul tu..walaupun jauh, demi pengajian al-Quran anak, kene la bersungguh-sungguh..saya punya anak yang lagi dua orang. Kakak-kakak Syahid(Syahid = anak yang bersama di masjid) disebabkan jauh dan penat, saya tak hantar mereka belajar mengaji dari kecil dulu..jadi sekarang, kakak Syahid yang berdua tu tak boleh mengaji langsung..sekarang dah besar ni, mereka dah tak nak belajar mengaji..dah tak boleh nak buat apa dah..bila saya suruh mereka belajar mengaji, budak-budak tu kata “kalau akak gi sekolah mengaji, sape nak bayar yuran sekolah??” jadi, disebabkan pengalaman lalu, saya kena jugak bawa adik mereka, Syahid untuk belajar mengaji dari kecil setiap minggu 2 kali..)

B : soune…Ali no tame ni, watashi mo gambaranakya…

(ye la kan..demi anak saya Ali, saya kene buat yang terbaik!)

Kahwin

Kakak/Makcik dari Malaysia tu orang Melaka, jadi perbualan kami tidaklah kasar sebenarnya kalau dilihat dari sudut pandangan orang Melaka.

P : Akak kawin dengan orang jepun ke?

M : tu la…dah orang Melayu taknak kat aku…hoho

P : sugoi…

(bagusnya..)

J : ee…danda san ha nihonjin?sugoi…

(ee..suami awak orang Jepun)

B : mada dokushin no?

(awak single lagi?)

J : un…mada 19sai kara ne…

(haah, baru 19 tahun kan)

P : ne…mada mada wakai kara ne…

(ye la..muda lg..)

J : demo ne…itsumo2 Islam no benkyo wo siteru toki, sensei ga kekkon shita hou ga ii yo to ittetanda..

(tapi kan..bila belajar agama, guru selalu cakap, lebih baik kahwin)

P : soune…sore hou ga inn janai no?

(ye la…kalau kahwin bukan lagi baik ke untuk awak?)

J : iya…mada 19sai no ni…ato ha ne, watashi mada ippai Islam no koto wo benkyo shitai kara…ne, minna no muzukashii seikatsu wo mite, jibun ga Quran wo yomenai to, kodomo ni oshierarenai jan?Islam no koto mo mada iroiro shiranai no de, kodomo ni oshierarenai jan? Dakara saisho ni, watashi ga ippai benkyo shinakya…

(taknak la..saya baru 19 tahun..lagi pon, saya kena belajar banyak lagi pasal Islam..bile saya tengok kehidupan kamu semua, kalau saya sendiri tak boleh mengaji, macam mana nak ajar anak-anak? Pasal Islam pon banyak lagi yang saya tidak tahu, macam mana nak ajar anak-anak? Jadi, saya kena belajar banyak benda dulu pasal Islam)

B : erai desune…

(bagusnya..)

J : nanka, atashi Indonesia toka, Arabia toka de, Arabia go wo benkyo shitai desu..ima gakko wo sagashiteru tokoro nan desu..nanka attara oshietene…

(saya nak belajar bahasa arab..sekarang tengah cari sekolah nak belajar…kalau ada nanti bagitau ek..)

Lihat, dengar dan belajar

Bergaul dengan mereka membuka minda saya tentang Islam. Lagi-lagi apabila melihatkan seorang Nihonjin yang baru memeluk Islam tahun lepas, begitu bersungguh-sungguh dalam mengamalkan Islam. Belum masuk cerita tentang ibu bapanya yang menghalang, teman-teman sebaya dan lain-lain. Malah menurut beliau sehingga awal bulan 2 lalu, beliau masih hanya Islam dengan shahadah sahaja memandangkan atas kekangan jarak, wang dan masa menyekatnya untuk pergi mempelajari Islam. Pendiriannya tentang kahwin juga, sangat terkesan di hati. Memang sukar untuk beliau menuntut ilmu, kerana tinggal sendirian, malah jauh dari masyarakat Islam. Tiada yang mampu mengadap dan memperbetulkan solatnya, bacaan Qurannya, amalan hariannya sehari-hari. Maka saya juga merasakan sangat rasional untuk beliau berkahwin dengan seorang Muslim. Namun, beliau ada pendirian sendiri tentang perancangan tarbiyah anak-anaknya. Bak kata orang, kalau tiada input, bagaimana mahu hasilkan output?

Perkahwinan dengan nihonjin pun tidak semudah yang disangkakan. Hidup sebagai Muslim dan mengamalkan Islam di sini juga tak semudah yang disangkakan. Tambahan bila sudah bekerja, terpaksa menyara keluarga di Bandar termahal di dunia ini, segalanya perlukan mujahadah.

Semoga Allah berikan kekuatan kepada penulis dan mereka untuk terus iltizam beramal dengan Islam di sini.

One thought on “Kehidupan di Jepun : Islam terasa Indah

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s